نمی دونم اصلا باید بنویسم.بنویسم ؟ ننویسم؟ آه خدایا ، خدای خوبم مامان بزرگ میگفت هیچ وقت ما رو تنها نمی زاری پس چرا این دفعه؟؟؟ (اشک ها امانش را بریده اند؟) من دیگه نمی تونم ... یک هفته است عذاب می کشم، یک هفته است مخفیانه گریه می کنم ... دیگه حتی نمی تونم تو صورت مامان و بابا نگاه کنم ... یادته اون بار که پام شکسته بود مامان چقدر گریه کرد... یادته بابا چقدر غصه خورد ، یادته هردوشون چقدر نذر کردن تا من فلج نشم ... کاش می شدم. حالا چی؟ حالا حتما دق می کنن. خداجون به گناه کدوم اشتباه حالا اینطوری تو منجلاب افتادم ؟ یادته کی نمازخوندن رو شروع کردم ، یادته اولین بار کی گفتم اشهد ان لا اله الا الله ، یادته با چه محکمی گفتم الله اکبر، یادته اولین با کی چادر سرم کردم ... زیر بارون ولی درش نیاوردم ، خداجون یادته ؟؟؟؟ (هق هق گریه حتی دیگر اجازه نوشتن را به او نمی دهد ، بیهوش و نیمه هوشیار روی تخت می افتد ، از ته دل زار می زند اشک ها و ناله هایی که یک هفته در درونش جمع شده بود ... و عجیب آنکه چگونه تا حالا دوام آورده اند. چشم هایش به سرخی لب ها و زیر چشم هایش به سیاهی موهای سیاهش ... از صورت شاداب دیروزش جز چهره ی یک دختر زجر کشیده و تکیده چیزی نمانده بود ، به نقطه ای خیره همچنان می گریست اما آرام آرام... هق هق ... آرام آرام ، یاد پنجشنبه هق هق هق هق ، یاد الان و چند ساعت دیگر آرام آرام ..)

عصر پنجشنبه بود ، مهسا دیشب به او زنگ زده بود که به مدرسه نمی آید ، تمرین های کلاس ریاضی را که شنبه باید تحویل دهند عصر پنجشنبه برایش بیاورد و به او بدهد ، روز جمعه هم او همه را برایش می آورد. از شب قبلش ملتهب بود ، دوباره خانه ی مهسا و ... چهره ی او ... در دلش ناخود آگاه آشوبی به پا شده بود. شب نمی توانست بخوابد... هر وقت میخواست به خانه ی مهسا برود اینگونه میشد اما اینبار... چهره ی علی را در نظرش مجسم کرد ، به خود لرزید.. حتی نمی توانست به او فکر کند... هربار که به یادش می افتاد سرخ می شد و سراپایش شروع به لرزیدن می کرد، قلبش هم تند تند می زد، طوری که نفسش بند می آمد و مجبور بود چند بار عمیق نفس بکشد.

مهسا چیزی نمی دانست ، اگر مهسا می دانست؟؟؟ حتی فکرش را هم خط زد... نیرویی ماورایی او را به سمت خانه ی آنها می کشاند طوری که درمانده از هر امتناعی بود ... ظهر که از مدرسه برگشت سعی کرد کمی از تمریناتش را انجام دهد اما مگر چشم های قهوه ای علی میگذاشتند؟ چندین بار به صورتش آب زد ، حتی یک بار تهدید کرد که اصلا خانه مهسا...... اما نیمه گفته حرفش را جوید..

نه نمی توانست ، طلسم شده بود ... باید می رفت! اصلا شاید علی در آنجا نبود... حتی از این فکر گریه اش گرفت ، کتابهایش را بست و گوشه ای نشست ، آهی کشید و به ساعت نگاه کرد ، وای ساعت پنج و نیم بود و او هنوز در خانه بود... زود لباس پوشید ، کلید را برداشت ، کفش هایش را پوشید ... خدای من! یادش رفته بود کتابها را بردارد! در راه از فکر اینکه اگر می رفت و مهسا میدید کتاب و تمرینات را نیاورده چقدر به او میخندید ، خنده اش گرفت و تجسم کرد طبق معمول دستی به شانه اش میزد و میگفت : ببین آبجی ما خودمون اینکاره ایم! ریز میخندید و میگفت مریم دیوونه من که میگم عاشق شدی! هی بگو نه ... هنوز فکرش تمام نشده بود که خودش را نفس زنان جلوی خانه ی مهسا دید.. آخر فقط 2 کوچه با هم فاصله داشتند ، نفس عمیقی کشید و دستانش را که از اضطراب سرد شده بود روی زنگ گذاشت ... منتظر بود چه کسی جواب میدهد ، مهسا یا ...؟ اما هیچ کس جواب نداد ، دوباره زنگ زد که بلافاصله در باز شد . پیش خودش فکر کرد باز این مهسای گیج نپرسیده در را باز کرد ! داخل شد.. در حالی که به باغچه و گلهای محمدی اش نگاه میکرد وسوسه شد که یک شاخه بچیند ، سمت باغچه رفت و سعی کرد یک شاخه بلند محمدی را بکند اما خیلی محکم بود ، با احتیاط محکم کشید ، گل جدا شد ولی به همراهش چند تیغ را در دستان مریم کاشت . خون از دستانش می آمد ، زود دستمالی در آورد و روی آن گذاشت ، میسوخت ... به خودش لعنت میفرستاد که چنین هوسی کرده است .. به همراه گل وارد شد .

مهسا را چند بار صدا زد ، میدانست مادر و پدر مهسا امروز نیستند چون دو روز قبل به دامغان رفته بودند. دیگر فکر علی از سرش رفته بود و فقط پیدا کردن مهسا و سوزش دستش مشغولش کرده بود ، همین طور با ناله مهسا را صدا میزد که یک دفعه علی را دید که هدفون در گوش ، با یک لیوان آب در حالی که میگفت : چرا اینقدر سر و .... چشمانشان به هم افتاد، هر دو ساکت و بهت زده یکدیگر را نگاه می کردند... هیچ کدام باورشان نمی شد... او .... اینجا؟ علی به سرعت بیاد آورد که قرار بوده مریم عصر بیاید اما وقتی دیر کرده بود ، فکر کرده بود که مریم دیگر نمی آید ولی حالا او ... چشمش به دستان خونی مریم افتاد ، ناخودآگاه به سمت مریم رفت ... مریم همان طور ایستاده بود، دستش را گرفت و با ناراحتی گفت : چی شده؟ هیچ کدام نمی دانستند چه می کنند و چه می گویند... بعد از چند ماه ، بعد از چند ماه که مریم خود را از اسارت عشق رها کرده بود ... یکدیگر را میدیدند. علی به سرعت داخل آشپزخانه شد و مشغول جستجو ... مریم همان جا ایستاده بود... علی سراسیمه کابینت ها را به هم میکوبید ، علی مضطرب بود ولی مریم مسخ شده بود ... قلبش داشت از جا کنده میشد حتی نمی توانست نفس بکشد، نمی دانست از خون زیادی است که از دستش آمده بود یا از تپش زیاد... به یک باره حالش بد شد و نزدیک بود ... علی سراسیمه او را گرفت و روی مبل نشاند . در حالی که مجبورش میکرد لیوان آب را بخورد ، سعی کرد دستان مریم را با باند ببندد ولی با تماس دوباره حال مریم.... تقلا کرد و نگذاشت دستش را ببندد ، تازه فهمیده بود که وقتی علی دستش را گرفته بود تپش قلبش زیاد شده است مثل حالا ... قلبش داشت از سینه بیرون میزد.

علی کنارش بود.. حتی میتوانست بوی عطرش را احساس کند ، همان عطری که عاشقش بود و چندین شیشه از آن در اتاقش داشت ولی هیچ وقت جرات نکرده بود آن را بزند ... فکر میکرد اینطوری همه میفهمند که او عاشق ... . به صورتش نگاه کرد همان گونه بود ، همانطور که آخرین بار در پیک نیک تابستان دیده بود ... چقدر آنروز خوشحال بود ، او بود ، علی بود ، پدر و مادرهایشان هم بودند ... ابروان علی گره خورده بود ، انگار از چیزی ناراحت بود ، دوباره چشمانشان بهم افتاد ، شعله از دو چشم زبانه میکشید ... کنار هم بودند به فاصله ی چند سانت ... علی بی اختیار دست مریم را گرفت و فشرد... بعد در حالی که اشک در چشمش حلقه میزد گفت: این 3 ماه کجا بودی؟ مریم هیچ نمی گفت ، انگار تارهای صوتی اش از کار افتاده بودند .. فقط اشک را روی گونه ی خود احساس میکرد... نمی دانستند چرا اینقدر با هم صمیمی شده اند؟ هر دو گریه میکردند ، رو در رو .. علی صورت مریم را پاک کرد ، گفت : گریه نکن، دلم رو بیش تر ریش میکنی! از صبح تا حالا منتظرت بودم... هر دو میگریستند ... مریم فقط نگاهش میکرد پس او هم عاشقش است .. صدای گریه اشان بلند شده بود ... دست مریم هنوز در دستان علی بود... دستش را گرفت و کمی به سمت خود کشید، طوری که حتی دیگر نفس های هم را احساس میکردند ، به یکباره در آغوش هم افتادند و گریه را سر دادند... مریم سرش روی شانه علی بود و علی در حالی که هنوز دست مریم در دستش بود او را همراهی میکرد... کمی که گذشت صدای نفس ها و قلب هاشان گریه را از یادشان برد . حس میکردند اکسیژنی در هوا نیست... قلب هر دو با شدت میزد .. حرارتی از تمام وجودشان بر میخواست طوری که روی صورت هر دو قطره های عرق برق میزد ، مریم میلرزید ... نمی توانست حرکتی بکند ، علی باز دست مریم را میفشرد ، سرش را از شانه علی برداشت در حالی که هنوز چشمانش به پایین خیره بود ، میترسید ... میترسید از علی ؟ نمی دانست ... از چشمانش؟؟؟ علی سرش را بالا گرفت ... چشم در چشم ... هر دو ترسیده بودند ... وقتی نگاهش کرد حس کرد چیزی در وجودش تکان خورد ، میخواست فریاد بزند ... از درون کسی بر دلش چنگ می انداخت ، چیزی او را هول میداد ...

اولین بوسه را او کرد یا علی؟؟؟ در درونش کسی فریاد میکشید ، تشنه بود ، دستی پشتش را نوازش میکرد ... صورت روی صورت زبر علی کشیده میشد ولی نمی توانست رهایش کند ... داشت میسوخت ... نمی توانست حرارت لبها را تحمل کند ، صورتش را داخل موهای علی پنهان کرد اما عطش دوباره ... انگار او مریم نبود ... مسخ شده بود ... نه او دیگر مریم نبود!!!!

نفس نفس میزدند و به صورت هم خیره شده بودند در حالی که هر دو خیس از عرق میلرزیدند ... هنوز روی مبل نشسته بودند ولی اما دیگر نه با آن فاصله چند سانتی ... انگار تازه همه چیز را فهمیده باشند... داشت گریه اشان میگرفت که صدای زنگ .. از وحشت زرد شدند .. مریم شروع کرد به لرزیدن ، علی زود او را کمی جابه جا کرد و بلند شد ، گفت : مهساست .... رفته بود ..... خرررید.... بریده بریده حرف میزد ، او هم ترسید بود ، حالا... چکار کنیم؟؟؟ مریم همان طور نشسته بود ... اینبار دیگر لال شده بود... علی میگفت من میروم داخل حیاط... اصلا من نیستم میروم بیرون از حیاط میروم .. اگر... اگر مهسا پرسید بگو علی درت را باز کرد و رفت ... تو هم ... نمی توانست دیگر چیزی بگوید. به سمت آیفون رفت و دکمه را زد .. نگاهی به مریم انداخت و شرمنده گفت : من رفتم. شرمنده بود چرا؟؟؟ از نیمه برگشت  به مریم گفت از صورت تو میفهمد ، دستش را گرفت بلندش کرد و او را داخل دستشویی هل داد،  در حالی که تند تند حرف میزد گفت به صورتتت آب بزن بعد برو... باشه؟ و نگاهش کرد ... تهی بود... مریم به آینه و صورت خودش که خیس بود نگاهی کرد، تازه فهمید کجاست! صدای مهسا که علی را صدا میزد را میشنید! میترسید بیرون بیاید.. بریده گفت مهسا من اینجام.. مهسا گفت : مریم تویی؟ آرام گفت: آره .گفت : علی پس کو؟ آرام گفت: علی !!!!!!  رفت ... بی معرفت ازت پذیرایی نکرد... تو دستشویی چیکار میکنی؟ مریم دوباره نگاهی به خود کرد به صورتش آبی زد و بیرون آمد ... نمی توانست به مهسا نگاه کند ، به او سلامی کرد ... مهسا دقیق نگاهش میکرد .. چت شده؟  ،هیچی فکر کنم .. فکر کنم ضعف کردم.. حالم یه دفعه بد شد.. در دل به خود نفرین میفرستاد... به سرعت از مهسا خداحافظی کرد و به خانه برگشت .. نمی دانست راه  را چطور رفته ... فقط  وقتی خود را داخل اتاق دید آرام گرفت . گریه کرد به اندازه تمام وجودش ، وجود آلوده اش ... گریه کرد به اندازه معصومیتش ، پاکیش ، پاکی از دست رفته اش ... گریه کرد.

یک هفته ی تمام در بستر بود... بستری که هیچ کس جز مامان و بابا کنارش نیامدند... حتی اجازه نداد پزشک بیاورند ، گفت سرماخورده است اما پنهانی اشک میریخت و این باعث ضعف شدیدش شده بود . یک هفته مدرسه نرفت ، یک هفته غذا نخورد ، یک هفته اشک ریخت ، یک هفته ناله کرد، یک هفته خود را ناسزا میگفت ، یک هفته خود را زد ... ویک هفته از دیدن سجاده ی سبز کناره اتاقش که روبرویش بود زجر کشید، میترسید حتی به آن دست بزند... زجر کشید ... زجر کشید

روز پنجشنبه بود ساعت پنج ونیم تصمیمش را که مدت ها گرفته بود عملی کرد، لیوان آب را برداشت قرص ها را داخلش ریخت ... در حالی که قطره های اشکش چاشنی اش میشد آنها را هم میزد و ناله کنان از همه خداحافظی میکرد... ساعت پنج و نیم بود و فکر هفته ی پیش ، همان لحظه ، تپش قلب ، دست سوزان ، چشم های قهوه ای، آغوش گرم ، طعم بوسه .... لیوان را سرکشید... نامه ی خداحافظی نداشت میترسید از اینکه بعد از مرگ مادر و پدرش ... لبش را گاز گرفت... همان طور اشک میریخت.. به اتاق نگاه کرد ، تمام وسایلش سرجایش بود .. پنجره را باز کرد و روی تخت دراز کشید ، سرش گیج میرفت و پلکهایش سنگین شده بودند ... در رویا بود یا خواب .... علی را دید .. علی با همان گل سرخ ، با دستمال خونی همراهش ، کتابهایش هم بود ... لبهای سرخش را از هم باز کرد و گفت : اینها را جا گذاشتی! همه را همان جا گذاشت و رفت .... رفت  ..... ر... ف ...