کسانی می روند
کسانی باز می گردند
پل عبور مهیا است
لیک ,
پاها وقتی بی حوصله اند
فعل رفتن
با هیچ زمانی صرف نمی شود
من تنهابه افق می نگرم
به قفس
که امنیت غریبی است
وقتی
پرنده آسمان را از خاطر برده است
چرا؟؟؟؟؟
چرا هیچکس
پ.ن.1: اين قسمت هم مثله تمام قسمت هاي زندگيم رو به پايانه!
پ.ن.2: ديديد آدم گاهي اوقات براي يه زمان هايي دلتنگ ميشه! فكر كنم بعدها اين اوقات رو تجربه کنم خصوصا برای دوستان !
پ.ن.3: دانشجويي ! فقط يه كوشولو مونده... سه سال گذشت ، عجب!!!!!!!!!!
چشمانمان را برگذر قاصدک ها باز کنیم که زمان ساز سفر می زند.دست به دست هم دهیم ، دلهایمان رایکی کنیم ، بی هیچ پاداشی حراج محبت کنیم ، باور کنیم که همه ی ما خاطره ایم.
صفحه نخست
پست الکترونیک
نگاشته های پیشین
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
آرشیو موضوعی
خلسه هاي طلايي جوجه
داستان هاي جوجه
روزنوشت ها و ماجراهای جوجه
پیوندها
داستان هاي محمدرضا
نقش صفا(بهار جون)
شايد كمي بهتر(كوثر خانوم)
خودم و تنهايي خودم (سيده زينب جيگر)
عقل سرخ جنون سبز (رحمان)
تلاطم
نگارش هذيونيات يك ابله (طراوت)
خودم و خودت (فاطمه خانوم)
گل اركيده (علیرضا)
شکلات بدمزه (آرام جون)
از زمين خاكي تا آبي آسمان(سعيده خانوم)
رقص چشمات (علی)
روزنگار تنها (مژده خانم)
كشكول(مردي از جنس بلور:آرش خودمون)
دل نوشته هاي آسماني
دوستي (ريحانه خانوم)
... (ندا خانوم)
بابا بي خيال(بابا بزرگ چاپلين)
پسر بهار(سعید)